เครดิต คุณ CARAGIO จาก Pantip
The last song (memorial track)
music & words: Yoshiki
Watching the stars till they're gone
Like an actor all alone
Who never knew the story he was in
Who never knew the story ends
Like the sky reflecting my heart
All the colors become visible
When the morning begins
I'll read last line
owaranai ame dakishimeta yoru ga asa o mukaeru
kokoro wa m ada nuretamama
In endless rain I've been walking
Like a poet feeling pain
Trying to find the answers
Trying to hide the tears
But it was just a circle
That never ends
When the rain stops, I'll turn the page
The page of the first chapter
kizutsukudake kizutsuite wakatta hazu nokotaeo
doshite mada toikaketeru
Am I wrong to be hurt
Am I wrong to feel pain
Am I wrong to be in the rain
Am I wrong to wish the night won't end
Am I wrong to cry
But I know, It's not wrong to sing the last song
Cause forever fades
kigatsukeba mata hitori yoru no sora o mitsumeteru
sukoshi tzutsukiete yuku our memories
kizutsuk dake kizutsuite wakattahazunokotaeo
doshiite mada toikaketeru
I see red
I see blue
But the silver lining gradually takes over
When the morning begins
I'll be in the next chapter
owaranai ame dakishhimeta yoru ga asa o mukaeru
kokoro wa mada nureetamama
kizutsuku dake kizutsuite wakatta hazu nokotaeo
doshiite mada toikaketeru
คำแปล จัดให้ครับ
บทเพลงสุดท้าย
เฝ้ามองหมู่ดาว จนลาลับไป
ดั่งนักแสดงที่อยู่ลำพัง
ผู้ไม่เคยรับรู้บทบาทที่ตนแสดง
ผู้ไม่เคยรู้ตอนจบของเรื่องราว
ดั่งท้องฟ้าสะท้อนจิตใจข้า
ทุกสรรพ์สีเริ่มปรากฏ
เมื่อรุ่งอรุณมาถึง
ข้าจะอ่านบทละครวรรคสุดท้าย
สายฝนโปรยโอบกอดข้าไว้ ค่ำคืนนำทางสู่วันใหม่
แต่หัวใจข้าก็ยังคงเปียกปอน
ในฝนที่ไม่ขาดสาย ข้ายังคงเดิน
ราวกับกวีที่เจ็บปวดร้าวราน
พยายามค้นหาคำตอบ
พยายามซ่อนรอยน้ำตา
แต่มันก็เป็นเช่นวงกลม
คือไม่มีวันจบสิ้น
เมื่อใดที่ฝนหยุดตก ข้าจะพลิกหน้ากระดาษ
หน้าที่ละครบทแรกเริ่มต้น...
มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทง
เหตุใดข้ายังคงเฝ้าถาม
ถามในสิ่งที่ข้ารู้คำตอบดีอยู่แล้ว?
ผิดหรือที่ข้าเสียใจ
ผิดหรือที่ข้าเจ็บปวด
ผิดหรือที่ข้าจมอยู่กลางสายฝน
ผิดหรือที่ข้าหวังให้คืนนี้ไม่จบลง
ผิดหรือที่ข้าร้องไห้
แต่ข้ารู้...ว่ามันไม่ผิดที่จะร้องบทเพลงสุดท้าย
เพราะความเป็นนิรันด์ได้จางหายไปแล้ว
หากเพียงข้าตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
ข้าจะเฝ้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
ความทรงจำของเราที่จางหายทีละน้อย
มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงข้า เหตุใดข้าจึงยังคงเฝ้าถาม
ถามในสิ่งที่ข้ารู้คำตอบดีอยู่แล้ว
ข้าเห็นสีแดง (ความโกรธ)
ข้าเห็นสีน้ำเงิน (ความเศร้า)
แต่กลับมีผ้าคลุมสีเงิน (ความเฉยชา) ปิดไว้
เมื่อรุ่งอรุณมาถึง
ข้าจะลงเล่นในบทถัดไป
นับแต่สวมกอดฝนที่ไม่ขาดสาย ราตรีจะนำทางสู่รุ่งอรุณ
แต่ถึงกระนั้น ใจข้ายังคงเปียกปอน
มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงข้า เหตุใดข้าจึงยังคงเฝ้าถาม
ถามในสิ่งที่ข้ารู้คำตอบดี...
ต่อไปนี้ผมลองวิเคราะห์เพลงดู ย้ำว่าเป็นความเห้นส่วนตัวของผมเท่านั้นนะครับ ไม่ได้อ้างอิงจากผู้แต่งหรืออะไรอย่างนั้น
บทเพลงสุดท้าย
เฝ้ามองหมู่ดาว จนลาลับไป
ดั่งนักแสดงที่อยู่ลำพัง
ผู้ไม่เคยรับรู้บทบาทที่ตนแสดง
ผู้ไม่เคยรู้ตอนจบของเรื่องราว
ดั่งท้องฟ้าสะท้อนจิตใจข้า
ทุกสรรพ์สีเริ่มปรากฏ
เมื่อรุ่งอรุณมาถึง
ข้าจะอ่านบทละครวรรคสุดท้าย
- บทแรกนี้น่าหมายถึงโยชิกิหลังจากการซ้อมใหญ่(รันทรู) ของคอนเสิร์ตครั้งสุดท้าย (Last Live)
หมู่ดาวที่ลาลับ ก็อาจจะหมายถึงทีมงาน หรือสมาชิกคนอื่นๆที่เพิ่งกลับบ้านไป
นักแสดงที่อยู่ลำพังก็คือเขาเอง
ผู้ไม่เคยรู้บทบาทที่ตนแสดง ก็คือ เขาเล่นดนตรีมาตลอดโดยที่ไม่เคยคิดเลยว่ามันเป็นงาน เขาทำมันด้วยความรักใน X-Japan อย่างที่สุด
ผู้ไม่เคยรู้ตอนจบของเรื่องราว ก็คือ เขาไม่เคยจะคิดไว้ก่อนว่า X-Japan จะจบลงแบบไหน
ส่วน บทละครวรรคสุดท้าย ก็คือ Last Live นั่นเอง บทแรกนี้สื่อถึงก่อนการแสดง Last Live
สายฝนโปรยโอบกอดข้าไว้ ค่ำคืนนำทางสู่วันใหม่
แต่หัวใจข้าก็ยังคงเปียกปอน
- ถ้าลองคิดภาพตาม อาจมองดูได้ว่า แม้สายฝนในค่ำคืนก่อน Last live จะหยุดแล้ว
แต่โยชิกิยังคงมีน้ำตาเมื่อรู้ว่านี่เป็นการแสดงสุดท้าย
ในฝนที่ไม่ขาดสาย ข้ายังคงเดิน
ราวกับกวีที่เจ็บปวดร้าวราน
พยายามค้นหาคำตอบ
พยายามซ่อนรอยน้ำตา
แต่มันก็เป็นเช่นวงกลม
คือไม่มีวันจบสิ้น
เมื่อใดที่ฝนหยุดตก ข้าจะพลิกหน้ากระดาษ
หน้าที่ละครบทแรกเริ่มต้น...
- ฝนที่ไม่ขาดสาย (Endless Rain) เปรียบเสมือนเพลงแรกๆของ X-Japan ที่กลายเป็นเพลงอมตะในใจแฟนๆจนถึงทุกวันนี้
โยชิกิยังคงเล่นเพลงนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่เขาบรรเลงในคอนเสิร์ต
เพียงแต่คราวนี้กลับรู้สึกเจ็บปวดที่จะได้เล่นมันเป็นครั้งสุดท้าย
"น้ำตา" นอกจากจะหมายถึงน้ำตาจริงๆแล้วยังสื่อถึงเพลง Tears อีกด้วย (สังเกตว่าลาสต์ไลฟว์เล่นเพลง Tears เป็นเพลงสุดท้ายต่อจาก Last Song)
สังเกตว่าวรรคนี้จะต่อจากวรรคที่แล้ว คือมีการกล่าวถึงสายฝน
เมื่อฝนหยุด ก็คือเข้าสู่วันแห่ง Last Live ซึ่งละครบทแรกเริ่มต้นด้วย Amethyst
มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทง
เหตุใดข้ายังคงเฝ้าถาม
ถามในสิ่งที่ข้ารู้คำตอบดีอยู่แล้ว?
- ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงก็คือการยุบวง X Japan
โยชิกิยังคงเฝ้าถามโทชิถึงสาเหตุที่เขาจะออกจากวง
แต่เขาก็รู้คำตอบดีมาตลอดอยู่แล้ว (ลองไปหาสาเหตุที่โทชิออกจากวงดูนะครับ จริงๆโยชิกิรู้มาตลอดแล้วล่ะ แต่เขาก็ไม่นึกเลยว่าในที่สุดมันก็มาถึง)
ผิดหรือที่ข้าเสียใจ
ผิดหรือที่ข้าเจ็บปวด
ผิดหรือที่ข้าจมอยู่กลางสายฝน
ผิดหรือที่ข้าหวังให้คืนนี้ไม่จบลง
ผิดหรือที่ข้าร้องไห้
แต่ข้ารู้...ว่ามันไม่ผิดที่จะร้องบทเพลงสุดท้าย
เพราะความเป็นนิรันด์ได้จางหายไปแล้ว
- "เสียใจ" = Say Anything
"เจ็บปวด" = Crucify My love
"สายฝน" = Endless Rain
"คืนที่ไม่จบลง" = Unfinished
"ร้องไห้" = Tears
"เพลงบทสุดท้าย" = The Last Song
"ความเป็นนิรันดร์" = Forever Love
ล้วนเป็นเพลงที่เล่นใน Last Live ทั้งสิ้น (ยกเว้น Unfinished) ซึ่งทั้งหมดก็เป็นเพลงบัลลาดที่มีชื่อเสียงของ ) X
บทนี้สื่อถึงว่า คงไม่ผิดใช่มั้ยถ้าจะร้องเพลงที่ชื่อ The Last Song เพราะว่าตำนานของ X กำลังจะจบลงในค่ำคืนนี้
หากเพียงข้าตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
ข้าจะเฝ้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
ความทรงจำของเราที่จางหายทีละน้อย
มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงข้า เหตุใดข้าจึงยังคงเฝ้าถาม
ถามในสิ่งที่ข้ารู้คำตอบดีอยู่แล้ว
- อาจหมายถึง หากมีโอกาส ก็อยากจะเล่นคอนเสิร์ตในนามของ X-Japan อีกครั้ง แต่ก็ทำไม่ได้
ท้องฟ้ายามค่ำคืน ก็คือ Live ของ X
ความทรงจำที่จางหายทีละน้อย ก็คือสมาชิกวงที่ออกไปทีละคน (คือออกไปทำอัลบั้มเดี่ยว และโทชิที่ลาออก)
และร้องซ้ำเรื่องคำตอบที่รู้ดีอยู่แล้ว (คือ เขารู้ดีอยู่แล้วว่ามันต้องจบลง แต่ทำไมเขายังทำใจไม่ได้)
ข้าเห็นสีแดง (ความโกรธ)
ข้าเห็นสีน้ำเงิน (ความเศร้า)
แต่กลับมีผ้าคลุมสีเงิน (ความเฉยชา) ปิดไว้
เมื่อรุ่งอรุณมาถึง
ข้าจะลงเล่นในบทถัดไป
- ความโกรธ คือเพลงหนักๆ เร็วๆ ของ X ทั้งหลาย
ความเศร้า คือเพลงช้า
ผ้าคลุมสีเงิน ก็เปรียบเสมือนสิ่งที่คลุมบทเพลงทั้งหมด คือ เพลงทุกเพลงต่อจากนี้จะไม่ได้เล่นอีกแล้ว
(นึกภาพเปียโนมีผ้าคลุม คือยุติวงแล้ว)
เหมือนกับเขามองเห็นภาพความทรงจำที่ผ่านมา ทั้งเพลงเร็วที่ทุกคนร่วมกันกระโดด
ทั้งเพลงช้าที่ทุกคนต่างร้องตาม(และบางคนก็น้ำตาคลอ)
แต่ปัจจุบันมันก็ไม่มีอารมณ์นั้นอีกแล้ว คือผ้าคลุมสีเงิน ก็คือความเฉยชา (สีเทา) มาปิดไว้
รุ่งอรุณที่มาถึงอีกครั้ง ก็เหมือนกับโยชิกิยังหวังจะคืนวง X-Japan อีกครั้งถ้ามีโอกาส
และเขาก็จะยังเป็นนักดนตรีต่อไป
นับแต่สวมกอดฝนที่ไม่ขาดสาย ราตรีจะนำทางสู่รุ่งอรุณ
แต่ถึงกระนั้น ใจข้ายังคงเปียกปอน
มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงข้า เหตุใดข้าจึงยังคงเฝ้าถาม
ถามในสิ่งที่ข้ารู้คำตอบดี...
- สวมกอดฝนที่ไม่ขาดสาย ก็คือเหมือนเขาทำใจได้แล้ว (คือเป็นมิตรกับสายฝน)
ราตรีนำทางสู่รุ่งอรุณ ก็คือ ความหวังที่จะฟื้นวงอีกครั้งถ้ามีโอกาส
แต่กระนั้น เขาก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี
ตามด้วยเสียงไวโอลินบาดหูที่เล่นเพียงครั้งเดียว แต่เชื่อว่าแฟนๆ X-Japan ทุกคน ต้องรู้สึกบาดลึกไปถึงข้างในแน่ๆ
เพราะโดยสรุปเนื้อเพลงกล่าวถึงความเศร้าที่จะต้องปิดตำนานแห่งครอสลงเพียงเท่านี้ แต่ก็ยังหวังจะกลับมาอีกครั้งถ้ามีโอกาส
ซึ่งมันก็คงเป้นไปไม่ได้แล้ว เพราะฮิเดะได้เสียชีวิตลงเสียก่อน
ทำให้ X-Japan ไม่มีโอกาสฟื้นคืน คงเหลือเพียงตำนานต่อไปตราบชั่วนิรันดร์
ไม่มีวันจางหายเหมือนที่เนื้อเพลงบอก...
เครดิต คุณ CARAGIO จาก Pantip
http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4722484/A4722484.html
